Naparstnica zwyczajna
Bylina o korzeniu palowym i różyczce jajowatolancetowatych liści. Wzniesiona łodyga ma liście naprzemianległe, siedzące, tego samego kształtu co liście odziomkowe. W kątach górnych liści znajdują się duże, dzwonkowate, jasnożółte kwiaty, wewnątrz brunatno znaczone. Owocem jest torebka. Gatunek ten rośnie w Europie, w lasach, na polach, na kamienistym podłożu od nizin po góry. Łatwy do uprawy w ogrodach i często zadomawiający się.
Zbiera się ręcznie liście (Folium Digitalis grandiflorae) kilka razy rocznie, zawsze w dzień słoneczny. Suszy się je osobno, możliwie szybko, w cieniu. Przechowuje się w miejscu suchym i ciemnym, najdłużej przez rok. Liście stanowią surowiec do otrzymywania kardenolidów (purpurea-glikozydy i lanatozydy), które są ważnymi lekami nasercowymi.
Ze względu na dużą toksyczność muszą być stosowane zgodnie z zaleceniami lekarza. W dawkach leczniczych kardenolidy regulują pracę serca. Są używane w postaci tabletek, zastrzyków lub czopków zawierających substancje wyizolowane z naparstnicy, stabilizowane i standaryzowane zależnie od potrzeb kardiologii.
Obecnie naparstnicy zwyczajnej nie uprawia się połowo, chociaż uprawa jej jest bardziej opłacalna niż naparstnicy purpurowej i naparstnicy wełnistej (D. purpurea i D. lanata), które nie są bylinami.
