Naparstnica purpurowa
Roślina dwuletnia o wysokiej, wzniesionej łodydze zakończonej pięknym gronem jasnopurpurowych kwiatów. W pierwszym roku tworzy różyczkę liści, w drugim - łodygę kwiatostanową. Kwiaty są duże, dzwonkowate, purpurowe lub białe, wewnątrz z ciemnopurpurowymi plamkami. Owocem jest torebka. Ten europejski gatunek rośnie na łąkach śródleśnych i polanach, zwłaszcza w rejonie górskim.
Jest to również bardzo ceniona roślina ozdobna, często uprawiana w ogrodach; stanowiska naturalne są pod ochroną; dla celów farmaceutycznych uprawia się tę naparstnicę na plantacjach. Zbiera się liście (Folium Digitalis pur-pureae), które zrywa się lub ścina w pierwszym i drugim roku uprawy, w dni pogodne i suche. Wilgotność suchych liści powinna być jak najniższa (ok. 3 %), aby substancje czynne nie uległy rozkładowi enzymatycznemu. Najpierw pozostawia się liście w temperaturze otoczenia na 24 godziny, aby zwiędły, a następnie umieszcza w suszarni w temperaturze 70-90 °C. Surowiec zawiera glikozydy nasercowe: purpureaglikozydy A i B zdolne do rozkładu.
Zawierające je leki można stosować tylko pod kontrolą lekarza. Przepisywane są w przypadku niewydolności męśnia sercowego, przyspieszonego rytmu serca, nieprawidłowej lub niewystarczającej pracy serca, jak również w przypadku jego hypertrofii. Glikozydy tej naparstnicy zwiększając przepływ krwi działają również moczopędnie.
Ze względu na to, że glikozydy naparstnicy purpurowej kumulują się w mięśniu sercowym, w Polsce zastąpiono ją całkowicie naparstnicą wełnistą.
Okres kwitnienia: VI-VIII
